15 mei 2010: Een prachtige dag om naar Schiermonnikoog te gaan voor wat energetisch onderhoudswerk. Heerlijk om dit werk te mogen doen, samen met een groepje toegewijde mede-lichtwerkers: Nicolaas de Jong, Marion Groenendal, Annelies Tusveld, Suzan Hermenet en ikzelf (Wilka Zelders) terplekke en Marya Schouten op afstand. Fijn om weer op het eiland te zijn. Wat een andere beleving toch dan het gewone vaste land!

Nicolaas had van te voren een ritueel uitgedacht op basis van een verzoek via Suzan om Alba Mater en enkele belangrijke leylijnen te verbinden en enkele obstructies op te lossen.

Vlakbij de Berkenplas hebben wij, op een door Nicolaas aangegeven punt, ons eerst even ‘gemeld’ bij de Landschaps Deva. Het voelde voor mij als een audiëntie bij de plaatselijke koningin. Meteen kwam mijn kinderlijke aspect naar buiten, zo opgewonden werd ik van deze ontmoeting. Dit kind-zijn is voor mijzelf een belangrijke schakel in het contact maken met de wereld van de elementalen. Onze serieuze menselijke kant is veel te zwaarmoedig voor ze om iets mee te kunnen.

Na een heerlijk moment van aankomen in het zonnetje op het terras (waar ik ook nog even sprak met de eigenaar die zeer nieuwsgierig is naar dit soort werk) gingen we naar het duintje waar vorig jaar het acupunctuurpunt in een kunstwerk zichtbaar was gemaakt. Dit is vlak bij de plek waar we tijdens Waddenlicht het hologram hebben geactiveerd.

(Roland, de eigenaar van de uitspanning bij de Berkenplas is inderdaad zeer geïnteresseerd in wat wij doen. Ik, Marya, heb hem tijdens de manifestatie ook twee kristallen in bewaring gegeven voor de plek en een afbeelding van het hologram Alba Mater, waar hij heel blij mee was).

Ook hier hebben we ter plekke eerst contact gemaakt met de wezens die daar natuurlijk volop aanwezig zijn. Ikzelf nam een enorme onrust waar en een soort geïrriteerdheid dat wij daar waren en ons werkje wilden gaan doen. Ik voelde me zeer mopperig worden en kreeg een knoop in mijn maag, maar tegelijkertijd was er ook een energie van nieuwsgierigheid en hoop die hierachter duidelijk voelbaar was.

Het mooie van Nicolaas zijn benadering vind ik dat hij ons uitnodigt om de energie van dat moment die door je heengaat via klank tot uitdrukking te brengen. Op die manier maak je volledig contact met het hier en nu en pas van daaruit kan er iets gedaan worden. Dat is de hele kunst, om niet al van te voren met een plan te komen dat wij als mensen even aan de natuur gaan uitleggen en opdringen. Dat is de manier waarop we als mens heel lang met de natuurwezens zijn omgegaan, maar dat is niet het soort samenwerking waarnaar zij (en wij) zo verlangen. Dit contact maken met wat is, voelt dus heel uitnodigend naar zowel onszelf als de betrokken elementalen en andere wezens.

Nicolaas gaf uitleg over het ritueel en ieder van ons kreeg een mooi kristal dat bij de specifieke windrichting hoorde. We stelden ons op in een bepaalde formatie en volgden de rituele aanwijzingen van Nicolaas, waarbij we bepaalde teksten uitspraken en onze kristallen in de aarde begroeven. Dit voelde als het klaar maken voor het eigenlijke werk van de energie in beweging te brengen. Daarmee werd een heel mooi stabiel veld gecreëerd, waarbinnen we konden werken, maar wat ook dit werk kan bestendigen zowel binnen als buiten ruimte en tijd.
Hierna gingen we de energie in beweging zetten door een combinatie van zang en dans en tekst. Terwijl Marion het maansritme danste onder begeleiding van Wilka’s klankenzang, danste Annelies het Saturnusritme onder begeleiding van Suzans klankenzang. Nicolaas in het midden sprak prachtige ritmische teksten uit die de energie door de leylijnen weer liet stromen. Het was een prachtig geheel. En hoewel de energie duidelijk traag en bijna stroperig in beweging kwam, belandden we uiteindelijk toch op een punt dat de ‘prop’ eruit was als het ware en vanaf dat moment voelde ik mijzelf in ieder geval door vreugde vervuld en had ik nog heel lang dit lyrische lied kunnen doorzingen!

Op het moment dat de opening was gemaakt werd ik verrast door een heel duidelijk beeld van een gigantische zwerm bijen die zo, van buitenaf, de vortex van de nieuw verbonden leylijn indook en met hun energetische aktiviteit het hele proces ondersteunden.

Meer aan het eind zag ik dat we rondom een zeer diepe doorgang stonden, waaruit vervolgens vier prachtige wezentjes omhoog kwamen die ieder hun plek bij een van de windrichtingen aannamen. Als een soort wachters van de nieuwe, creatieve energie die voortkomt uit de samenwerking tussen mens, engelen en natuurwezens. Ze zagen eruit als een soort minidraakjes met wild gekleurde, veelvlakkig, steeds ronddraaiende oogjes. Kleur en vreugde spatten er vanaf en dit alles gaf een zeer feestelijk gevoel. Als we onze vrees voor het duister en het onbekende kunnen laten zijn voor wat het is en in verbinding met elkaar en onze harten ons ‘werk’ doen, dan kunnen we nog heel wat mooie verrassingen verwachten. Dat voelde een beetje als de boodschap die ze ons wilden geven.
Nadat we onze ervaringen hadden uitgewisseld, moest ik alweer mijn spullen pakken om op tijd de boot terug naar het vaste land te kunnen nemen.
Jammer, het zat er al weer op.

Ik ben blij en dankbaar dat ik mijn deel in dit geheel mocht delen en hoop dat velen zich uitgenodigd zullen voelen om op hun eigen manier hun bijdrage te leveren aan deze grote transformatie van de gehele schepping.

26 mei 2010, Wilka Zelders

Lees meer over het wekken van Alba Mater en het openen van de leylijn naar Engeland »