Dit vervolgverslag heeft veel langer op zich laten wachten dan de bedoeling was, waarvoor onze welgemeende excuses. Daar ook wij intensieve genezings- en transformatieprocessen doormaken ontstond er nogal wat vertraging in onze planning. Een goed voorbeeld van meebewegen met de omstandigheden zoals die zich momenteel aandienen. Geen ‘ramp’ gezien de tijd die we nog hebben; wel lastig waar het de uitwisseling betreft met jou als geïnteresseerde. We hopen van harte dat je de moed niet opgeeft om dit proces te blijven volgen. Je kunt er ook voor kiezen om pas eind juni weer op de website te kijken, om op dat moment te lezen hoe dit proces zich heeft uitgekristalliseerd. Vanaf nu zullen wij ons uiterste best doen om directer verslag te doen van de ontwikkelingen.

Het onderstaande verslag is niet kort en zelfs ook tamelijk gedetailleerd. Hoofdredacteur Peter van Kan schreef al in het Eigentijds Magazine van juni 2008, dat kort de trend is en hij citeert Freek de Jonge waar die meldt dat ‘het publiek niet meer dezelfde spanningsboog heeft als 20 jaar geleden.’ Nu willen wij niet ouderwets overkomen (wie wil dat wel) maar toch kiezen we ervoor de tijd te nemen en hopen van harte dat je spanningsboog nog ouderwets hoog is.

Koud en nat

Het is koud en nat als wij, Henkjan en Marya, op zondag 15 februari het vasteland achter ons laten en met de ochtendboot naar Schiermonnikoog varen. Dit keer maken wij de oversteek om samen met Suzan Hermenet, Dik Oskam en Nicolaas de Jong op maandag de 16e de eerste ‘energiepunten’ te openen en te activeren, in de verwachting dat mede daardoor de energie voor de manifestatie Waddenlicht kan gaan stromen.

Wat ging eraan vooraf?

Allereerst het feit dat Christa Rouwenhorst, toen zij hoorde van het initiatief Waddenlicht, ons in september 2008 via Garda Meerdink liet weten, dat zij als vaste bezoekster van het eiland in augustus heel duidelijk ‘doorkreeg’ dat er 6 punten op het eiland om aandacht vroegen, dan wel van belang waren. Zij schreef o.a. het volgende aan Garda Meerdink.

“Licht brengen op Schiermonnikoog! Wat bijzonder dat ik, nadat ik zelf had gevraagd aan de kosmos wat ik op Schier te zoeken had, van jou bericht kreeg  dat er een manifestatie voor aardeheling gaat komen op Schier. Zelf had ik doorgekregen dat ik licht mocht gaan brengen op het eiland, iets wat ik altijd al doe als ik er ben. Dit keer kreeg ik te horen dat er systematisch negatieve energie mag worden afgevoerd en daarvoor in de plaats mag er nieuwe energie met een hoge trillingsfrequentie worden toegevoegd. Ik bedacht me meteen hoe ik dat alleen voor elkaar zou moeten krijgen.

Jouw bericht was dan ook een antwoord op die vraag. Ik heb me vrijwel direct afgestemd op deze manifestatie en wat er zou mogen gebeuren. Dit is wat ik doorkreeg: ‘ Hoe meer mensen helpen om de energie te veranderen, hoe krachtiger de energie zal zijn. Er zijn 7 krachtplekken op Schiermonnikoog die roepen om heling. Zes plekken vormen, als je ze verbindt,  twee driehoeken in elkaar (Davidsster) met als hart de 7e plek’.

Op de bijgevoegde kaart kun je deze structuur bekijken.

Dit emailbericht van Christa aan Garda, waarvan wij een afschrift kregen, was voor ons toen een duidelijk signaal dat wij op het goede spoor gezet waren, om als zogenaamde ‘architecten’ een nieuwe structuur te creëren, waardoor nieuwe ontwikkelingen op het gebied van “aardeheling” mogelijk gemaakt worden. Al snel beseften we dat, voordat we verder zouden gaan met het creëren van die structuur, een omschrijving van het begrip aardeheling noodzakelijk zou zijn. We kozen voor dat centrale begrip omdat het o.i. gaat om een proces (nooit een eindtoestand) van heel worden. We beseften heel goed dat door deze keuze de indruk zou kunnen ontstaan dat wij menen dat de aarde ziek is, en dat wij als mensen denken dat wij de aarde zouden kunnen genezen. Hoe hooghartig zou zo’n benadering zijn. Een omschrijving van al deze overwegingen en inzichten resulteerde uiteindelijk in november j.l. in wat wij de visie achter Waddenlicht noemen.

Gebed in Overgave

We plaatsten de tekst op de nieuwe website, die zo mooi wordt vormgegeven. Aan de reacties merkten we dat het initiatief in “goede aarde” viel. Begin februari werd er na een periode van “radiostilte” nieuwe informatie vrijgegeven door de geestelijke wereld, zowel via Suzan als via Annelies, voor de verdere voorbereiding en ontwikkeling van Waddenlicht. Hierbij werd aangegeven dat dit werk door slechts 5 personen uitgevoerd diende te worden. Suzan ontving deze informatie in de vorm van zeer bijzondere tekeningen met bijbehorende uitleg.

Er werd “gezegd” : “Jullie mogen beginnen....” Wij hadden weliswaar al wat plannen gesmeed, maar er werd ons gemeld dat wij deze terzijde moesten leggen en eerst volmondig JA moesten zeggen tegen de voorgestelde werkwijze, waarbij wij nog volledig in het ongewisse gelaten werden waar het op uit zou komen. Een ware oefening in Overgave..... .bij ons rees het vermoeden dat dit wel eens een indirect gevolg zou kunnen zijn van “Het gebed in Overgave” dat wij, Henkjan en Marya, tijdens de slotceremonie van het Eigentijds Festival 2008, in Vierhouten, hebben geïnitieerd, met als thema Aardeheling. Waddenlicht was voor ons op dat moment nog in nevelen gehuld.... wij hadden er geen notie van dat we op het spoor zouden worden gezet van een concretisering van dit begrip in de vorm van deze manifestatie.

De opdracht

Op de avond van de 15e februari hebben we, na kennismaking, de al voorhanden zijnde gegevens van het eiland doorgesproken, met als uitgangspunt de 5 tekeningen en bijbehorende informatie, zoals Suzan die had ontvangen en de reeds hierboven genoemde 6 punten die door Christa waren ‘gezien’ (kort gezegd de Davidssterstructuur).

Davidssterstructuur

De tekeningen van Suzan laten zich, wat oneerbiedig gezegd, een beetje lezen als een stripverhaal, waarbij op de eerste tekening (1), een soort plattegrond van het eiland, de punten aangegeven waren die geopend mochten worden. De tweede tekening (2) laat de energie van het eiland en de mens zien en hoe die met elkaar in verbinding staan. Op de derde tekening (3) zijn de deva en de engel van het eiland, die het gebied bewaken, in een innige omstrengeling te zien. De vierde tekening (4) toont hoe de engel het oerwezen, wat ergens in zijn of haar cocon nog ligt te slapen, aanraakt om het te helpen ontwaken, waarna de vijfde tekening (5) op ontroerende wijze laat zien hoe het oerwezen langzaam ontwaakt en oprijst en de ontmoeting met de mens plaatsvindt. De tekeningen gaven het verloop van het mogelijke wekken aan. De opdracht hield dus in dat er energiepunten geopend en een leylijn geactiveerd moesten worden, de engel diende gewekt te worden, zodat deze op haar beurt het oerwezen kon helpen ontwaken, waarna de ontmoeting met de mens kan plaatsvinden. Achteraf gezien stond er geen tijdschema bij. Pas ter plekke ontdekten we dat het oerwezen die dag nog helemaal niet gewekt wilde worden, althans niet door ons. Toen we bij deze plek waren werd ons duidelijk te verstaan gegeven dat de tijd voor dit ontwaken nog niet rijp was.

Maar goed, deze wetenschap hadden we nog niet, toen we zondagavond als een groepje ‘gezworenen’ rond het tafeltje zaten in het bekende hotel van der Werf, met de tekeningen van Suzan en Christa op tafel. Tekeningen die je moet leren lezen en interpreteren. Na enige tijd ontdekten we dat de snijpunten op de eerste tekening van Suzan overeenkwamen met een aantal punten uit de Davidssterstructuur. Bovendien had Nicolaas bij vorige bezoeken al het instroom- en uitstroompunt van de landschapsengel waargenomen.

De drie nivo’s

Het is ons inmiddels duidelijk dat er, door ons vanuit het hart van de Davidsster in een verticale lijn zowel met de Aarde onder ons als met de Kosmos boven ons te verbinden, een driedimensionale geometrische vorm, ook wel Merkaba (lichtlichaam) genoemd, ontstaat.

Er zijn mogelijk 3 nivo’s waarop de activiteiten van Waddenlicht plaats kunnen vinden. De eerste is de Davidssterstructuur, waarin de organen van de landschapsengel gesitueerd zijn, de tweede is de Merkabastructuur. Los daarvan is er ook nog de landschapstempel, d.w.z. de energetische landschapseenheid waarin de landschapsengel geïncarneerd is. Deze bestaat uit 3 punten, (zie kaart hieronder), t.w. het instroom-, het transformatie- en het uitstroompunt, die samen een driehoek vormen. Het begrip landschapsengel vind je o.a. terug in de boeken van Marko Pogaĉnik (zie literatuurlijst).

Landschapstempel

Op pad

Foto 1, 2 en 3

Met deze kennis gewapend zijn we maandagochtend vroeg, na het ontbijt, waarbij Suzan al opmerkte dat er zeer veel beroering was onder de wezens op het eiland, met de fiets met zijn vijven op pad gegaan. Onderweg naar ons eerste doel, het instroompunt (op de 2e kaart punt I) sloegen we opeens onder aanvoering van Henkjan van het pad af en kwamen bij de Berkenplas (punt H - zie foto’s 1, 2, 3) uit, een gegraven veenplas met een eiland erin. Daar werden we door de landschapsengel van dat gebied verwelkomd. Suzan herkende er heel duidelijk het beeld uit een zeer bijzondere droom, die zij enige weken daarvoor had gehad, terwijl zij nog nooit eerder het eiland heeft bezocht. Later zou blijken dat de Berkenplas het hart van de manifestatie dient te zijn, waar niet alleen de openingsceremonie plaats zal vinden, maar ook elke dag de activiteiten gestart zullen worden. De Berkenplas is zelf ook hartvormig. Het zou het 7e punt kunnen zijn, het hart, zoals Christa dat ook had gezien in die omgeving.

We schrijven, het zou kunnen zijn, omdat we wat betreft de (iedere) plaatsbepaling, zoals gezegd, afhankelijk zijn van subjectieve interpretaties van meerdere personen, die leiden tot een gemeenschappelijke conclusie. Zo’n gemeenschappelijke conclusie is voor ons vervolgens een uitgangspunt voor een structuur van werken.

De ko(s)mische wekservice

Foto 4, 5 en 6

Na bijgekomen te zijn van onze grote verwondering (ja daar kun je ook van bijkomen..) bij de Berkenplas, waar we van Nicolaas de Jong ‘leerden’ om ook voor kleinere gebieden het instroom-, uitstroom- en transformatiepunt vast te stellen, vervolgden we onze tocht naar het instroompunt (punt I – zie foto’s 4, 5, 6) van het eiland.

Daar aangekomen, vroeg Nicolaas ons elk op onze eigen manier op de energie af te stemmen, waarbij Henkjan kennelijk “de Klokkenluider” was, daar hij luid begon te “bimbammen”; Marya hoorde vrolijk lachen wat zij ook uitte, en begon plotseling ritmisch met haar rechtervoet te stampen; Suzan neuriede geruststellend en zachtjes en Dik meldde nadien dat hij als het ware “vastgehouden” werd en de energie moest aarden, terwijl Nicolaas ons al zingend met de lier begeleidde. Hij deed dit op basis van een ‘astrologische compositie’, die hij vooraf had gemaakt, volgens de klanken van de planeten van 11.00 uur die ochtend en op die plaats (de Kobbeduinen). Dit, zo verklaarde hij, om de landschapsengel een stuk her- en erkenning te geven, waardoor ze zich makkelijker verbindt. Voor dat doel had Nicolaas een horoscoop gemaakt. Het had er alle schijn van dat het luiden van de klokken en het stampen op de grond een onderdeel was van deze “ko(s)mische wekservice”.

De warmte en de instemming van de engel was voor sommigen van ons voelbaar en er kwam energetisch veel om ons heen in beweging. Naast de engel zelf waren er meerdere elementwezens opgewekt door onze zang of er door aangetrokken. De engel deed zich aan Nicolaas voor als een vrouw van 70, wat zoveel wil zeggen als dat ze op die plek al 500 jaar aanwezig is. (volgens Nicolaas verloopt de tijd in de wereld van de elementwezens en engelen 7 x zo traag als bij ons in de fysieke wereld). Suzan kreeg beelden van een wezen wat in windsels gewikkeld was, en waarvan de doeken losser gemaakt werden; ze werd als het ware “uit de doeken gedaan” en bevrijd. Het leek erop dat een deel van onze opdracht, om de engel te wekken, was gelukt.

Het oerwezen

Foto 7, 8 en 9

Op weg naar het instroompunt had Suzan het andere te wekken oerwezen waargenomen in een poel op de kwelder. Toen wij vervolgens naar dat punt terugkeerden en de kaart bestudeerden, bleek het tot onze verwondering tamelijk exact overeen te komen met het zuidwestelijke punt van de Davidsster (punt E –zie foto’s 7 t/m 10). Nicolaas ervoer hier, zoals hij het noemde, een soort zompwezen, dat zich bij onze aankomst enigszins verhief uit de blubber, maar ook snel weer terugzonk en eigenlijk weinig gewillig was om wakker te worden. Het was sterk met leed en apathie beladen, wellicht door het leed dat mensen elkaar door de eeuwen heen daar hadden aangedaan. (afrekeningen, piraterij en stormvloeden waren woorden die bij hem opkwamen). Nicolaas had ook de indruk dat de waterige leverkrachten daar het sterkst waren, wat mogelijk kan duiden op het overeenkomstige orgaan van de landschapsengel.

Foto 10, 11 en 12

Na enig beraad of dit wezen nu wel of niet gewekt moest worden, hadden we toch sterk de indruk dat we het zo moesten laten. Marya hoorde duidelijk: Laat me met rust.... Wij hadden even uit het oog verloren dat het immers de bedoeling was dat dit wezen door de engel gewekt zou worden..... Wij namen afscheid en vervolgden onze tocht over het Johannes de Jongpad. Op zeker moment sprong Nicolaas van de fiets omdat hij op een weide een bewustzijnspunt met een wat gele atmosfeer waarnam. Hij beleefde hier ruimte op de borst wat op longkrachten zou kunnen duiden, d.w.z. het orgaanpunt van de longen. Het punt is (nog) niet aangegeven op de kaart.

Een paar honderd meter verder werd onze aandacht gevestigd op een dubbel duintje, (punt F – zie foto’s 11 en 12) rechts van het eerder genoemde pad, wat wij al slalommend door moerassig gebied bereikten. Nicolaas beleefde hier een trechter van levenskrachten. Suzan nam een lichtzuil waar. Nicolaas nam verder een innerlijk beeld waar van een adelaar of havik, die heel scherp pikte naar zijn lever/gal gebied. Dik had het gevoel dat het met de zonnevlecht van doen had, vanuit zijn beleving van de kleur geel. Bij elkaar gelegd zou dit het galorgaan van de landschapsengel kunnen zijn.

Foto 13, 14 en 15

Het was inmiddels middag geworden, en na verwarming door soep en gesprek in een restaurantje in de duinen, vonden we op de strandvlakte bij paal 5 een punt dat kan duiden op het transformatiepunt van de landschapsengel (punt A en romeinse 2 – zie foto’s 13 t/m 15). Suzan beleefde hier een sterk contact met de engel, wat duidelijk aan haar te zien was. We beleefden er een gelijke energie als op het instroompunt al werkte het hier niet zo sterk. Hetgeen er op kan duiden dat de landschapsengel niet zo goed is geïncarneerd in haar landschapstempel, aldus Nicolaas de Jong. Dit zou met gericht landschapswerk kunnen worden verstevigd.

Lichtbollen

Foto 16 en 17

Met onze jassen inmiddels zwaar van de regen, zochten we onze fietsen weer op, waarna Henkjan ons meenam door een moerassig gebied, waar hij de vorige dag met Marya op verkenning was geweest. Langs dit pad staat een zeer grote, oude den, die als een soort wachter-koning de andere bomen van dit gebied beheert. Een imposante beleving van dit krachtige, maar zachtaardige wezen. We konden het niet laten om er een paar mooie foto’s van te maken. Later bleek, bij het bekijken van de foto’s, dat er aan de voet van deze boom een wel opmerkelijk heldere lichtbol (zie foto’s 16 en 17) zichtbaar was. Nadat we dat gezien hadden bekeken we ook de andere foto’s wat aandachtiger, en jahoor, op meerdere foto’s waren lichtbollen zichtbaar, niet zo fel als deze ene, maar toch....

Na een laatste opwarmingsstop, nu met taart en warme chocolademelk, hebben we het eiland nog verder doorkruist om de andere aangegeven punten te traceren, welke mogelijk in verbinding staan met de andere organen van de landschapsengel. We vonden op de strandvlakte, niet ver van de vuurtoren (punt B), het noordwestelijke punt van de Davidsster. Hoewel we na al onze inspanningen wat moe waren geworden, waardoor onze waarnemingen wat minder helder werden, ervoeren enigen van ons sterke werkingen vanuit het bekken en de nieren, wat mogelijk op het nierorgaan van de landschapsengel zou kunnen duiden.

Foto 18 en 19

Suzan en Dik vonden het mooi geweest en keerden terug naar het hotel, waarna Nicolaas, Henkjan en Marya opnieuw op de fiets sprongen om tenslotte nog het zuidwestelijke punt (punt C – zie foto’s 18 en 19) van de Davidsster op te zoeken, waar zich, gezien de belevingen ter plekke, mogelijk het miltorgaan van de landschapsengel bevindt. Op een foto van Nicolaas op deze plek is rondom hem een kring van ‘dansende’ lichtbollen te zien.

Er was hierna geen tijd meer om het laatste punt (punt D) te bezoeken, wat het blaaspunt lijkt te zijn. Na thuiskomst zou uit de informatie van Suzan naar voren komen dat, ook al hadden we dit punt niet bezocht, het toch samen met de andere punten geactiveerd was.

Hierna was het inmiddels eind van de middag en bijna donker geworden en zijn we teruggekeerd naar het hotel, waarna Nicolaas nog net kon opdrogen voordat hij de avondboot nam naar het vasteland.

De visvrouw

Wij hebben nog met Garda Meerdink, de eilandster, waar we in de inleiding al over spraken, het avondeten genoten, en haar verslag uitgebracht van onze bevindingen. Zij was er, evenals Annelies, die ook informatie ontvangt, en ongetwijfeld meer mensen, graag bij geweest, maar helaas was dat niet mogelijk. Wij begrijpen heel goed dat dat een lastig punt is, als je zo betrokken bent, en het toch om “jouw” eiland gaat. Gelukkig had Garda hier, evenals Annelies, alle begrip voor, dat ieder op een ander moment een taak toebedeeld krijgt. Ook was het heel goed om nu naderhand van Garda één en ander aan bevestigingen te krijgen over onze waarnemingen, waarbij Garda ons nog vertelde van een bijzondere ontmoeting die zij eens met de “visvrouw”, een natuurwezen, had gehad aan het strand. Waarna Suzan haar een tekening liet zien uit de eerste serie tekeningen die zij voor Waddenlicht ontvangen had, maar die destijds niet vrijgegeven werden, van de desbetreffende visvrouw.... waarbij Garda de tranen in haar ogen kreeg. Dit was de enige “extra” tekening die Suzan bij zich gestoken had, buiten degene die nu van belang waren.

Ook Pogaĉnik maakt in zijn boeken melding van de visvrouw, die hij Faronika noemt, wat Suzan overigens niet wist ten tijde dat zij de tekening maakte. Wie weet horen we nog meer van haar.....

Moe van alle indrukken, maar voldaan over het werk dat was gedaan, namen we afscheid.

Weer thuis

Het lijkt erop dat dit deel van onze taak goed is volbracht. Volgens de informatie van Suzan zijn alle punten aan het stromen gebracht en is de verdere ontwikkeling van Waddenlicht nu vrijgegeven, wat uiteraard niet wil zeggen dat we klaar zijn. Ook Nicolaas liet ons weten dat hij enige dagen na ons werk op Schiermonnikoog het energieweb in beweging had gezien, waarbij telkens 3 punten van de zesster werden opgelicht.

Web van energie

Thuisgekomen hebben we Annelies gevraagd, zonder haar ook maar iets te vertellen, of zij voor ons wou kijken wat er gebeurd was. Zij liet ons later die week weten dat haar het volgende getoond en gezegd was: “ze zag dat wij als het ware een groot spinnenweb boven de grond geweven hadden van witte lijnen, draden, door de manier waarop wij ons over het eiland bewogen hadden, van plek naar plek, waardoor er ook energie op die plekken is afgegeven en alle plekken geactiveerd zijn. Het spinnenweb vangt de energie op, zowel uit de aarde als uit de kosmos. Het verdeelt en filtert het en biedt bescherming voor de aarde eronder. Alles is door jullie aanwezigheid in beweging gebracht en het is alsof alles en iedereen daar aanwezig om aandacht vroeg”, was een deel van de boodschap.

Verder was er gezegd “iedereen daar aanwezig ( op Waddenlicht in augustus) is gelijktijdig verbonden met 3 plaatsen, t.w. Schiermonnikoog, Forge Neuve op Ecolonie in Frankrijk en met Stonehenge/Avebury.” Dit laatste heeft te maken met de “mystieke driehoek” waarover wij bij de inleiding van De Geboorte van Waddenlicht al schreven.

De mystieke driehoek

Na thuiskomst heeft Marya een droom gehad waarin zij van bovenaf duidelijk de grote mystieke driehoek zag, waarbij er door de 3 zijden van de driehoek fel gekleurd licht in de kleuren van de regenboog spiraliseerde, met schijven van hetzelfde regenboogkleurige licht die ronddraaiden boven de 3 plaatsen, Avebury/Stonehenge, Schiermonnikoog en Forge Neuve/Ecolonie, waardoor zij het idee kreeg dat de mystieke driehoek geactiveerd was.

De volgende stap

Zowel Suzan als Annelies als Nicolaas gaven aan dat er nog vele wezens zijn die erop wachten om bevrijd te worden. De volgende vraag is of dit vooraf dient te gebeuren of tijdens de manifestatie zelf, daar er misschien met meer mensen meer gedaan kan worden.

Laatste ontwikkeling

Inmiddels is afgelopen week door Joke de Bruin het Kosmische Symbool van Waddenlicht, genaamd Nyvatchi, ontvangen en getekend. Het symbool en de wel zeer bijzondere duiding ervan waren een hele grote verrassing voor ons. Je kunt “haar” zeer binnenkort op de website bewonderen en de prachtige tekst die is doorgegeven lezen, waarin ons wordt verteld met welke grootse kracht wij mogen werken.
Het is wel duidelijk dat wij met z’n allen aan een zeer belangrijke en prachtige ontwikkeling mogen meewerken, wat ons met grote dankbaarheid vervult.
 

Volgende “aflevering”

Rond 5 mei verschijnt het vervolg van dit verslag met daarin o.a. de volgende onderwerpen:

• Nyvatchi – het Kosmische Symbool van Waddenlicht en haar betekenis.
• Waddenlicht en Kosmische Kunstvormen.
• Sonia Bos en de mystieke driehoek.
• De bevrijding van de wezens.
• Kennismaking met de medewerkers.